Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

       
مثنوی مولانا جلال الدین رومی
 
    نی

بشنو از نی چون حكایت میكند از جدائی ها شكایت میكند کز نیستان تا مرا ببریده اند در نفیرم مرد و زن نالیده اند سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق هر كسی كاو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش من به هر جمعیتی نالان شدم جفت بد حالان و خوش حالان شدم هر كسی از ظنّ خود، شد یار من از درون من نَجَست اسرار من سر من از ناله ی من دور نیست لیك چشم و گوش را آن نور نیست تن ز جان و، جان ز تن مستور نیست لیك كس را دیدِ جان دستور نیست آتش است این بانگِ نای و، نیست، باد هر كه این آتش ندارد، نیست باد آتش عشق است كاندر نی فتاد جوشش عشق است كاندر می فتاد نی حریف هر كه از یاری برید پرده هایش پرده های ما درید همچو نی زهری و تریاقی كه دید ؟ همچو نی دمساز و مشتاقی كه دید ؟ نی حدیث راهِ پر خون میكند قصه های عشق مجنون میكند محرم این هوش، جز بی هوش نیست مر زبان را مشتری، جز گوش نیست در غم ما روزها بی گاه شد روزها با سوزها همراه شد روزها گر رفت، گو رو، باك نیست تو بمان، ای آنكه چون تو، پاك نیست هر كه جز ماهی، ز آبش سیر شد هر كه بی روزیست، روزش دیر شد درنیابد حال پخته، هیچ خام پس سخن كوتاه باید، والسلام دفتر اول از مثنوي

  مثنوی مولانا جلال الدین رومی

بشنويد اي دوستان اين داستان خود حقيقت نقد حال ماست آن بود شاهي در زماني پيش ازين ملك دنيا بودش و هم ملك دين اتفاقا شاه روزي شد سوار با خواص خويش از بهر شكار يك كنيزك ديد شه بر شاه‌راه شد غلام آن كنيزك پادشاه مرغ جانش در قفص چون مي‌طپيد داد مال و آن كنيزك را خريد چون خريد او را و برخوردار شد آن كنيزك از قضا بيمار شد آن يكي خر داشت و پالانش نبود يافت پالان گرگ خر را در ربود كوزه بودش آب مي‌نامد بدست آب را چون يافت خود كوزه شكست شه طبيبان جمع كرد از چپ و راست گفت جان هر دو در دست شماست جان من سهلست جان جانم اوست دردمند و خسته‌ام درمانم اوست هر كه درمان كرد مر جان مرا برد گنج و در و مرجان مرا جمله گفتندش كه جانبازي كنيم فهم گرد آريم و انبازي كنيم هر يكي از ما مسيح عالميست هر الم را در كف ما مرهميست گر خدا خواهد نگفتند از بطر پس خدا بنمودشان عجز بشر ترك استثنا مرادم قسوتيست نه همين گفتن كه عارض حالتيست اي بسا ناورده استثنا بگفت جان او با جان استثناست جفت هرچه كردند از علاج و از دوا گشت رنج افزون و حاجت ناروا آن كنيزك از مرض چون موي شد چشم شه از اشك خون چون جوي شد از قضا سركنگبين صفرا فزود روغن بادام خشكي مي‌نمود از هليله قبض شد اطلاق رفت آب آتش را مدد شد همچو نفت

  مثنوی مولانا جلال الدین رومی

قصهء رنجور و رنجوري بخواند بعد از آن در پيش رنجورش نشاند رنگ روي و نبض و قاروره بديد هم علاماتش هم اسبابش شنيد گفت هر دارو كه ايشان كرده‌اند آن عمارت نيست ويران كرده‌اند بي‌خبر بودند از حال درون استعير الله مما يفترون ديد رنج و كشف شد بروي نهفت ليك پنهان كرد وبا سلطان نگفت رنجش از صفرا و از سودا نبود بوي هر هيزم پديد آيد ز دود ديد از زاريش كو زار دلست تن خوشست و او گرفتار دلست عاشقي پيداست از زاري دل نيست بيماري چو بيماري دل علت عاشق ز علتها جداست عشق اصطرلاب اسرار خداست عاشقي گر زين سر و گر زان سرست عاقبت ما را بدان سر رهبرست هرچه گويم عشق را شرح و بيان چون به عشق آيم خجل باشم از آن گرچه تفسير زبان روشنگرست ليك عشق بي‌زبان روشنترست چون قلم اندر نوشتن مي‌شتافت چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت عقل در شرحش چو خر در گل بخفت شرح عشق و عاشقي هم عشق گفت آفتاب آمد دليل آفتاب گر دليلت بايد از وي رو متاب از وي ار سايه نشاني مي‌دهد شمس هر دم نور جاني مي‌دهد سايه خواب آرد ترا همچون سمر چون برآيد شمس انشق القمر خود غريبي در جهان چون شمس نيست شمس جان باقئي كش امس نيست شمس در خارج اگر چه هست فرد مي‌توان هم مثل او تصوير كرد شمس جان كو خارج آمد از اثير نبودش در ذهن و در خارج نظير در تصور ذات او را گنج كو تا در آيد در تصور مثل او چون حديث روي شمس الدين رسيد شمس چارم آسمان سر در كشيد واجب آيد چونك آمد نام او شرح كردن رمزي از انعام او اين نفس جان دامنم بر تافتست بوي پيراهان يوسف يافتست كز براي حق صحبت سالها بازگو حالي از آن خوش حالها تا زمين و آسمان خندان شود عقل و روح و ديده صد چندان شود لاتكلفني فاني في الفنا كلت افهامي فلا احصي ثنا كل شي‌ء قاله غيرالمفيق ان تكلف او تصلف لا يليق من چه گويم يك رگم هشيار نيست شرح آن ياري كه او را يار نيست شرح اين هجران و اين خون جگر اين زمان بگرار تا وقت دگر قال اطعمني فاني جائع واعتجل فالوقت سيف قاطع صوفي ابن الوقت باشد اي رفيق نيست فردا گفتن از شرط طريق تو مگر خود مرد صوفي نيستي هست را از نسيه خيزد نيستي گفتمش پوشيده خوشتر سر يار خود تو در ضمن حكايت گوش‌دار خوشتر آن باشد كه سر دلبران گفته آيد در حديث ديگران گفت مكشوف و برهنه بي‌غلول بازگو دفعم مده اي بوالفضول پرده بردار و برهنه گو كه من مي‌نخسپم با صنم با پيرهن گفتم ار عريان شود او در عيان نه تو ماني نه كنارت نه ميان آرزو مي‌خواه ليك اندازه خواه بر نتابد كوه را يك برگ كاه آفتابي كز وي اين عالم فروخت اندكي گر پيش آيد جمله سوخت فتنه و آشوب و خون‌ريزي مجوي بيش ازين از شمس تبريزي مگوي اين ندارد آخر از آغاز گوي رو تمام اين حكايت بازگوي

  مثنوی مولانا جلال الدین رومی

از خدا جوييم توفيق ادب بي‌ادب محروم گشت از لطف رب بي‌ادب تنها نه خود را داشت بد بلك آتش در همه آفاق زد مايده از آسمان در مي‌رسيد بي‌شري و بيع و بي‌گفت و شنيد درميان قوم موسي چند كس بي‌ادب گفتند كو سير و عدس منقطع شد خوان و نان از آسمان ماند رنج زرع و بيل و داس‌مان باز عيسي چون شفاعت كرد حق خوان فرستاد و غنيمت بر طبق باز گستاخان ادب بگراشتند چون گدايان زله‌ها برداشتند لابه كرده عيسي ايشان را كه اين دايمست و كم نگردد از زمين بدگماني كردن و حرص‌آوري كفر باشد پيش خوان مهتري زان گدارويان ناديده ز آز آن در رحمت بريشان شد فراز ابر بر نايد پي منع زكات وز زنا افتد وبا اندر جهات هر چه بر تاو آيد از ظلمات و غم آن ز بي‌بكي و گستاخيست هم هر كه بي‌باكي كند در راه دوست ره‌زن مردان شد و نامرد اوست از ادب بر نور گشتست اين فلك وز ادب معصوم و پاك آمد ملك بد ز گستاخي كسوف آفتاب شد عزازيلي ز جرات رد باب

    

print this article Add this page to your favorite Social websites
Share |

 
باز هم می گویید مخالفان نظام عددی نیستند ؟
 

کانون وکلای غیر مستقل و هیئت پارلمانی اروپا
      
مهرانگیز کار

به همان اندازه که از تنش زدائی از سیاست خارجی ایران خشنود می شویم، از این که باب مراوده با قدیم ترین نهاد مدنی ایران به صورتی که احتمال می رود ضمن آن توهم استقلال کانون به هیئت پارلمانی اروپا تلقین بشود، احساس نگرانی می کنیم. منظور این نیست که نهادهای غربی هرگاه از واقعیت "غیر مستقل" بودن کانون وکلای ایران و در مجموع غیر مستقل بودن نهاد وکالت در ایران با خبر بشوند، آستین ها را بالا می زنند و به فریادمان می رسند. نه آنها چنین می کنند، نه خواست ما چنین است. بلکه نگرانی از این است که در یک فضای بسته که تا کنون پیرامون آن اطلاع رسانی هم نشده،اعضای هیئت پارلمانی اروپا در نشست تدارک دیده شده توسط قوه قضائیه، یقین حاصل کنند که کانون وکلای دادگستری در ایران مستقل است و می تواند پیرامون واقعیت حرفه وکالت در ایران، اطلاعات درست در اختیار جهان بگذارد. این دیدار احتمالی از آن رو جمعی از وکلای مدافع ایرانی را نگران کرده که به هنگام در باره اش خبری در مطبوعات کشور چاپ نشده و شاید زمانی خبر انتشار می یابد که نشست پایان یافته و واقعیت عدم استقلال کانون در نشست ناگفته مانده است.

در نشست که یا تا کنون انجام شده یا بعد می شود، بی گمان آقای افتخار جهرمی ریاست کنونی کانون مرکز، نقش اساسی ایفا خواهد کرد. از ایشان نمی توانیم توقع داشته باشیم از واقعیت ها بگوید و بگوید از آن روزگاران که انقلاب پیروز شد و انتخابات هیئت مدیره کانون تعطیل شد و ریاست انتصابی کانون را به فهرست 22 شغل انتصابی و انقلابی ایشان افزودند تا تیشه را در حضور ایشان بر شالوده های استقلال کانون بزنند. از ایشان نمی توان توقع داشت تا برای هیئت پارلمانی اروپا آن قصه های هولناک را شرح بدهد و بگوید چگونه با مهاجمان همسو شده و در شرایطی که اعضای شریف هیئت مدیره کانون را زندانی کرده بودند، چگونه بر مظلومیت وکلا که در دادگاههای اسلامی سکه یک پول می شدند، چشم فرو بسته است. در هر حال همه فرصت ها کارسازی شد تا سرانجام "قانون کیفیت اخذ پرونده وکالت مصوب 4/2/1376 " ازتصویب گذشت. یک سلسله رویدادهائی که سیستماتیک در روند سلب استقلال از کانون پیش رفت ، شرایط را برای قانونگذاری و استقرار نظام گزینشی بر انتخابات کانون مهیا ساخت. در این روند وکلائی با سیاست سلب استقلال از کانون همنوائی کردند که سخنگوئی در باره وضعیت وکلای ایرانی، اکنون در انحصار آنهاست.

قانون مورد بحث چه بود و چراباری دیگر نگرانی در جامعه وکالت ایران گسترش یافته و تردید ها بر زبان ها و قلم ها دور از چشم و گوش نامحرم جاری شده ؟ ترس از چیست؟ پاکباخته از چه می ترسد؟ از ترس آن که مبادا نظام گزینشی حاکم بر انتخابات کانون که در همان قانون نهفته شده، از سوی آقای افتخارجهرمی و دیگر انتخابی-انتصابی های هیئت مدیره کانون که از سوی مقامات قوه قضائیه اجازه یافته اند در نشست حضور یابند، اساسا مطرح نشود. ترس از آن است که به اعضای هیئت پارلمانی اروپا وانمود بشود که آقایان و احیانا خانمهای حاضر در جلسه، منتخبین وکلای مدافع ایرانی در یک انتخابات آزاد بوده اند. ترس از آینده ای است که می تواند بدتر از گذشته باشد. اگر به حال خود واگذاشته بشود.

به جبران سکوت دیر پا، گریزی می زنیم به نظام گزینشی ناظر بر انتخابات هیئت مدیره کانون که جائی برای حضور شجاعانه وکیل مستقل در برابر قضات غیر مستقل باقی نمی گذارد و در جلسات نهادهای بین المللی که حتما زیر فرمان مقامات قوه قضائیه سامان یافته، فرصتی برای مذاکرات شفاف حرفه ای و تبادل نظر صادقانه نسبت به نیازها و کاستی ها و ضرورت برطرف شدن آنها ایجاد نمی کند.

از سال 1333 شمسی استقلال کانون وکلا در ایران به رسمیت شناخته شد. به این معنا که مقام خاص یا نهاد های دولتی حق دخالت در انتخابات اعضای هیئت مدیره و اداره و مدیریت و تصمیمگیری های آن را نداشتند. در نتیجه قوای سه گانه مقننه، مجریه، قضائیه نمی توانستند خط مشی کانون را که یک نهاد مدنی- صنفی مرتبط با "حقوق مردم" و"حق دفاع" آنها بود، طراحی کنند.

"قانون کیفیت اخذ پرونده وکالت" در سال 1376 از تصویب مجلس پنجم با اکثریت محافظه کاران گذشت و این استقلال دیرینه را خدشه دار کرد. به موجب این قانون، وکلای دادگستری کافی نیست تا با ارائه پروانه معتبر وکالت دادگستری، خود را نامزد عضویت در هیئت مدیره کانون کنند، بلکه بیش از آن باید صلاحیت شان را "دادسرای انتظامی قضات" که پاره ای از ساختار قوه قضائیه و زیر مجموعه ریاست قوه قضائیه است، تایید کند. پس از تصویب این قانون بود که باری دیگر به وکلا اجازه داده شد تا انتخابات هیئت مدیره کانون را نزدیک دو دهه پس از توقف انتخابات، برگزار کنند. به سخن دیگر هنگامی این مجوز در بالای هرم قدرت سیا

سی پس از انقلاب صادر شد که اطمینان حاصل کردند، یک نظام گزینشی از جنس شورای نگهبان، می تواند کنترل کانون را از طریق تائید صلاحیت یا رد صلاحیت نامزدهای انتخابات هیئت مدیره در دست داشته باشد. نگرانی ها که با این قانون رفع شد، کانون به صورت ظاهری فعالیت های خود را آغاز کرد. وکلای مدافع ایرانی به اندازه ای در سالهای پس از انقلاب به لحاظ از دست دادن نهاد صنفی خود رنج کشیده و در دادگاهها مورد توهین قرار گرفته بودند که از همین انتخابات غیر آزاد استقبال کردند و هرگز در جاهائی که دادسرای انتظامی قضات، یک وکیل دادگستری را با وجود در دست داشتن پروانه معتبر و حسن شهرت، رد صلاحیت می کرد لب از لب نجنباندند. کاستن از مطالبات مردم در حوزه صنفی وکلای ایرانی مانند دیگر حوزه های زندگی فردی و اجتماعی جواب داد و وکلا مانند دیگر مالباخته ها و زیان دیده های انقلاب به کم قانع شدند و به یاد نمی آوریم از رد صلاحیت شده ها دفاع جانانه ای کرده باشند.

ممکن است برای کسانی که از ساز و کار انتخابات آزاد کانون از سال 1333 ببعد اطلاعات دقیق ندارند، این پرسش مطرح بشود که بررسی صلاحیت یک وکیل داوطلب ورود به هیئت مدیره کانون، چه اشکالی دارد؟ آیا درست است که یک وکیل بد اخلاق و کلاهبردار و دارای سوء شهرت و خائن به سوگند وکالتی که یادکرده وارد هیئت مدیره کانون وکلا بشود؟

پاسخ به این پرسش را باید در ساز و کار قانونی کانون وکلا که مبنای زمانی آن دوران تاسیس دادگستری نوین ایران به همت شادروان داور و جمع فرزانه ای از حقوقدانان به عصر رضا شاه پهلوی است، باز یافت. کانون وکلای دادگستری ایران که پاره تن دادگستری نوین ایران شد، الگوهای غرب را در این گونه تاسیس به کار گرفت. در این ساختار که هنوز هم برخلاف ماده قانونی یاد شده در بالا، برجاست، وکلای متخلف از ضوابط حرفه ای و اخلاق حرفه ای و سوگند وکالت، از طریق دادسرای وکلای دادگستری که درون کانون وکلا فعال است، مورد پیگرد قرار می گیرند و چنانچه در مرحله تحقیقات، تخلف آنها احراز شد در دادگاه انتظامی وکلا که آن هم در ساختار کانون است، محاکمه و در صورت محکومیت مجازات های متناسب با تخلف شان را تحمل می کنند که تعلیق های مدت دار و حتی ابطال پروانه وکالت از آن جمله است. بنابراین وقتی یک وکیل دادگستری در این دو نهاد مرتبط با کانون پرونده ای و تخلف ثابت شده ای ندارد، و به این اعتبار داوطلب عضویت در هیئت مدیره کانون از طریق انتخابات می شود، چرا باید یکی از قوای مملکتی ( قوه قضائیه ) زیر عنوان دادسرای انتظامی قضات، صلاحیت او را تشخیص بدهد.؟

از طرفی با این برخورد که آن را قانونمند هم کرده اند، تکلیف "اصل برائت" چه می شود. اصل برائت را قانون اساسی جمهوری اسلامی زیر شماره 37 به رسمیت شناخته است.

بنابراین با یک تیر دو نشان زده اند. استقلال کانون وکلا را بر باد داده اند. اصل برائت را بی اعتبار کرده اند و وکلای خوش نام را که احیانا از ضرورت برگزاری محاکمات منصفانه در جائی گفته اند و نوشته اند و سوء پیشینه موثر ندارند، از حضور در هیئت مدیره کانون باز داشته اند.

هیئت پارلمانی اروپا این دقایق و ظرائف را از کجا باید بداند؟ آقای افتخار جهرمی، وکلای مدافع ایرانی را در این نشست ها که از برکت توافق ژنو شروع شده و ادامه پیدا خواهد کرد، سخنگوئی می کند . با وجود این سخنگو، هیئت پارلمانی اروپا دچار توهم می شود. جای خالی استقلال را در کانون نمی تواند ببیند.

آن چه مسلم است پشتوانه های حق دفاع را مانند دیگر شالوده های حقوق مردم متزلزل کرده اند. به این درجه از سلب استقلال از کانون هم راضی نبوده و نیستند. وکلا ی شریف کشور را که داعیه ورود به هیئت مدیره کانون را ندارند و عطایش را به لقایش بخشیده اند، آسوده نمی گذارند و همین که یکی از آنها دفاع از ستمدیده ای را می پذیرد ، از آن جا که اقدامش جرم نیست، او را بر کرسی اتهامات امنیتی می نشانند تا احدی نتواند از حقوق صنفی او دفاع کند. در این فرض ها حتی همان هیئت مدیره گزینش شده، اگر هم بخواهد نمی تواند بدون قبول ریسک بالا از یک عضو صنف خود دفاع کند و خط مشی امنیتی قوه قضائیه نسبت به وکلای شریف را به نقد بگذارد. به اندازه ای درجه ریسک را در رفتار و کردار انسانی و اصولی در تمام سطوح جامعه بالا برده اند، که سلامت و امنیت کسانی که در مقام و موقعیت حراست از حقوق صنفی دستجاتی از مردم نشسته اند در گرو "سکوت" آنهاست. با این وصف وکلای ایرانی کنجکاوانه ار یکدیگر می پرسند:

آیا در نشستی که خبرش جسته گریخته به گوش رسیده از جان گذشته ای از صنف وکیل مدافع حاضر بوده تا سکوت را بشکند؟ در آن نشست از دردهای وکلای در حبس، در تبعید، زیر سلطه ترس و ناامنی، سخنی به میان آمده یا فقط ساختمان کانون و جلال و جبروت آن و ترازوهای عدالت را به رخ کشیده اند و وکلای در حبس ، عاجز از دفاع و خانه نشین در کشور و آواره در سطح جهان را بکلی فراموش کرده اند.

نشست هیئت پارلمانی با هیئت مدیره کانون وکلای مرکز با هر شرایطی انجام شده یا خواهد شد، این تکلیف را پیش رو می گذارد که از چند و چون نشست هائی که تبعات توافق ژنو است و با حقوق بشر در ارتباط است، مطلع شده و آنها را به بحث بگذاریم.

به همان اندازه که از تنش زدائی از سیاست خارجی ایران خشنود می شویم، از این که در کشور، فرد و نهادی شایسته، حقوق مردم و حقوق بشر و حق دفاع را در نشست ها ئی که آغاز شده سخنگوئی نمی کند، به شدت دل نگرانیم. درست در مکانی که نیاز مبرم به سخنگو داریم، سخنگوئی نداریم.

comments powered by Disqus

 
Home   |   About Khoie   |   Books   |   Articles & Essays
2014 © mrkhoie.com, All rights reserved. International copyright laws apply to all content